விளையும் , வெற்றியும்

விளையும் , வெற்றியும் .                                                                நீங்கள் உங்களை உயர்த்தும் பொழுது வேறு ஒருவரையும் உயர்த்துங்கள். 
தனக்கும் , பிறருக்கும் தற்காலத்திலும், பிற்காலத்திலும் துன்பம் தராத செயல்கள் செய்ய வேண்டும். கூடுமான வரையில் பிறருக்கு உதவ வேண்டும். இதுவே வேதங்கள் மற்றும் புராணங்களின் சாரம்.
ஏதோ சந்தர்ப்பவசத்தால் பிறருக்குத் துன்பம் வந்து விடுகிறது . அவர்களால் தீர்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை . அப்போது இயன்ற வரையில் நான் அப்படிப்பட்டவர்களின் துன்பத்தைத் தீர்க்கிற போதும், அதனால் நமக்குத் துன்பம் வந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
ஏனென்றால் நமக்கே துன்பம் வந்து , நாம் பிறரிடம் போய் அதைத் தீர்க்கும் படி கெஞ்சும் நிலை வந்துவிடக் கூடாது அல்லவா?
அந்த அளவில் விழிப்பாக இருந்து கொள்ள வேண்டும். தனக்கும் துன்பமில்லாது . பிறருக்கும் துன்பம் விளைவிக்காத வாழ்க்கையில், நமக்கு என்னென்ன தேவையோ, அவை கிடைக்கும் சூழ்நிலை தானாகவே அமையும். இதற்காக கெஞ்சிக் கேட்டு ஒன்றும் நாம் பெற வேண்டியதே இல்லை.
எந்த இடத்திலே , எந்த காலத்திலேயே, எந்த நோக்கத்தோடு , எந்த செயலை நீ எவ்வளவு திறமையாக செய்கிறாயோ அதற்குத் தகுந்தவாறே விளையும் வரும். வெற்றியும் வரும்

அன்பு உண்மையில் இருக்குமானால் அங்கு வார்த்தைகள் தேவையில்லை

                                                                                                                                                                 அமைதியாய் இருக்கும்போது தான்
அழகு அன்பு பிரார்த்தனை எல்லாம்
உங்களிடம் வரும்
வார்த்தைகளை திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் அவை உங்களை வசியப்படுத்தி விடும்
அன்பு என்ற வார்த்தை அன்பு அல்ல
அது ஒரு குறியீடு போன்றது
அன்பு உண்மையில் இருக்குமானால் அங்கு வார்த்தைகள் தேவையில்லை
வார்த்தைகளை அப்படியே பிடித்து வைத்துக் கொள்ளாதீர்கள்
மனிதனின் உள்ளே பாருங்கள்
கண்களின் உள்ளே பாருங்கள்
முழுமையை உணருங்கள்
வார்த்தைகள் தேவை இல்லை

ஆன்மிகம். வேறு எதுவும் அல்ல!!!

தன்னை இழக்கும் கலையே ஆன்மிகம். வேறு எதுவும் அல்ல!!!
--------------------------------
ஆன்மிகம் என்றால் காற்றில் பறப்பதோ, நீரில் மிதப்பதோ அல்ல. நீங்கள் இல்லாமல் போவது. ஆம் உங்கள் இல்லாத ஜீவத்துவத்தின் கொலைக்களமே ஆன்மிகம்.

ஆன்மிகம் எதனையும் உங்களுக்கத் தராது. மாறாக எதையெல்லாம் நீங்கள் உங்களுடையது என்று தவறாக கற்பனை செய்து வைத்துள்ளீரோ, அவைகள் எதுவுமே உங்களுடையது அல்ல என்னும் அதிர்ச்சியான உண்மையை கூறும் தயவுதாட்சண்யம் ஆற்ற ஞாயஸ்தானமே ஆன்மிகம்.

ஆன்மிகம் துன்பங்களை எதிர்கொள்ள துணிவில்லாமல் ஓடும் முதுகெலும்பு அற்ற கோழைகளுக்கு அல்ல. மரணம் என்றால் என்ன என்று தீரத்துடன் ஆராய்ந்து, மரணத்தையே ஜெயிக்கக்கூடிய திடம் படைத்த மனோ வீரர்களுக்கானது தான் ஆன்மிகம்.

தன் தலை வலியையும், வாயிற்று வலியையுமே பொருதுக்கொள்ள முடியாமல் அதற்கு தீர்வு தேடி ஜோல்சியரையும், பரிகாரங்களையும், தெய்வத்தையும் தேடி ஓடும் திறமை அற்றவருக்கு அல்ல ஆன்மிகம்.
அகண்ட, பரிபூரண, இரண்டுகள் அற்ற, எங்கும் நிறைந்துள்ள பிரம்மத்தின் சுய வடிவை உணர்ந்து, கற்பனையான தன் ஜீவத்தோற்றத்தை, பிரம்மத்தில் இரண்டற கரையச்செய்து, தங்கள் மாயஜீவத்தோற்றத்தை கொலை செய்யும் துணிவுகொண்ட தீரர்களுக்கே ஆன்மிகம்.

இப்பிரபஞ்சத்தில் எதுவுமே தனித்தனியாக இல்லை. அனைத்துமே. ஒன்றினைக்கப்பட்டே உள்ளது. பூமியோ,ஆகாயமோ,காற்றோ,உஷ்ணமோ,..... எதோ ஒன்றன்மூலம் அனைத்துமே ஒன்றினைப்பட்டே உள்ளன. ஒரு கோளும் மற்றொரு கோளும் அவைகளுக்கிடையில் உள்ள ஆகாயத்தால் இணைக்கப்படுள்ளன. ஒருமரமும் மற்றொரு மரமும் பூமியால், காற்றால் இணைக்கப்படுள்ளன. அவ்வாறே இப்பிரபஞ்சம் முழுவதும் இணக்கப்பட்டு இரண்டுகள் அற்று உள்ளது. எவ்வாறு நம் உடலில் பல அனந்த கோடி உயிரணுக்கள் ஒன்று கூடுவதால் ஒரே தேகம் உருவாகிறதோ, அவ்வாறே அனந்தகோடி பொருட்கள் ஒருங்கிணைந்து ஒன்றானதே பிரபஞ்சம் அல்லது ப்ரஹ்மம் ஆகும். இங்கு எதற்கும் தனித்த இயக்கமோ, செயல்பாடோ கிடையாது. இதில் உலகமும், ஜீவனும் பொய்யாகும். இந்த உண்மையை உணரும் தயிரியம் உள்ளவருக்கே ஆன்மிகம். ஒன்றேயான பிரபஞ்சத்தில் இரண்டாவதாக ஒரு உலகத்திற்கோ, தனித்துவம் படைத்த ஜாவனுக்கோ இடமே இல்லை. உங்கள் ஜீவத்தோற்றம் உங்கள் கற்பனையே!!!

‪#‎தந்தைக்கு‬ நிகர் தந்தையே

‪#‎தந்தைக்கு‬ நிகர் தந்தையே......[தந்தை சொல்மிக்க மந்திரமில்லை]
நம் அனைவருக்கும் தாயின் பாசம் தான் தெரியும், நாம் வளர்ந்து நம் வேலைகளை நாமே செய்துக் கொள்கிற வரை நம்மை தாங்கி நிற்பவள் தாய். இந்த காலகட்டங்களில் நமக்கு, பொதுவாக எல்லோருக்குமே தந்தையிடம் பெரிதாக ஈடுபாடு இருக்காது, அம்மா சாப்பாடு ரெடியா? அம்மா என் டிரஸ் ரெடியா? அம்மா ஸ்கூலுக்கு போயிட்டு வரேன் அம்மா எனக்கு பாக்கெட் மணி கொடு, அம்மா அப்பாகிட்டே சொல்லு எனக்கு அது வேணும், இது வேணும் என்று அம்மாவே உலகமாக இருப்போம், அப்பாவிடம் பாசம் இருந்தாலும் ஒரு சிறிய இடைவெளியிருக்கும் அது வயதாக வயதாக பெரிதாகிக் கொண்டே போகும் ஒரு கட்டத்தில் தந்தையும் மகனும் பேசிக் கொள்வதே குறைந்து விடும். நம் தந்தையை நாம் புரிந்து கொள்வது எப்போது என்றால் நாம் தந்தையாகும் போது தான், இந்த சூழ்நிலையில் அப்பா எப்படி கஷ்டப் பட்டிருப்பார் என்பதை நாம் நம் வாழ்கையில் அனுபவிக்கும் போது தான் உணர்வோம்.
தந்தையின் தியாகமும் தாய் செய்யும் தியாகத்திற்கு குறைந்ததல்ல, குடும்பத்தில் அமைதியான, அழகான சுமுக நிலை நிலவ வேண்டுமானால் அதற்கு தந்தையின் பங்கு மிக முக்கியமானது. தந்தை ஒரு குடிகாரராகவோ, மற்ற ஏதும் கெட்டப் பழக்கம் உள்ளவராகவோ இருந்தால் பொருளாதார ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் மனைவி மக்கள் எல்லாரும் பாதிக்கப்படுவர். வாழ்கைக்கு பொருளாதாரம் மிகவும் முக்கியமானது அது இருந்தால் தான் வாழ்வின் எல்லா நிகழ்வுகளையும் சுவைக்க முடியும். தந்தை சீரான பொருளாதார வசதி அளித்தால் தான் தாயால் அவள் கடமைகளை சரிவர செய்ய முடியும், குழந்தைக்கு பாலுட்டுவதிலிருந்து பள்ளி கல்லூரிக்கு பணம் கட்டுவது வரை. தந்தையின் பங்கு கட்டிடத்தின் அடியில் இருக்கும் அஸ்திவாரம் போல் வெளியே தெரிவதில்லை.
தாயின் பங்கு வெளிப்படையானது எந்த குழந்தையும் புரிந்து கொள்ளும் தாய் நமக்காக பாடுபடுகிறாள் என்று, ஆனால் தந்தையின் பங்கை புரிந்து கொள்ள நமக்கு வயதும் முதிர்ச்சியும் தேவைப்படுகிறது.
ஒரு தாய் தன் பிள்ளைகளை 10 மாதந்தான் சுமக்கிறாள் ஆனால் தந்தை தன் மனைவி மக்களை இறக்கும் வரை நெஞ்சில் சுமக்கிறான். தன் பிள்ளைகள் செய்யும் தவறுகளை தன்னை கடினமாக்கிக் கொண்டு கண்டிக்கும் போதே தந்தையின் தியாகம் தொடங்கி விடுகிறது. தன் பிள்ளைக்கு தன் மேல் வெறுப்பு வரும் என்று தெரிந்தும் தன் பிள்ளை வழி தவறி விடக்கூடாது என்பதற்காக அவ்வாறு நடந்துக் கொள்கிறார்.
ஒருவன் தந்தையாகிவிட்டப் பிறகு தனக்கென்று எதையும் சிந்திப்பதில்லை, இதை பிள்ளைக்கு வாங்கலாம் இதை மனைவிக்கு வாங்கலாம் என்று தனக்கான தேவைகளை முற்றும் குறைத்துக் கொள்கிறான், பொருளாதர வகையில் பாhத்தால் கூலித் தொழிளாலி தந்தை முதல் கோடீஸ்வரத் தந்தை வரை பல விதமான அழுத்தங்களை கஷ்டங்களை பொருளீட்டும் போது சந்திக்க வேண்டி வருகிறது, அனைத்தும் யாருக்கு மனைவி மக்கள் சந்தோசமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே பெரும்பான்மையான தந்தையர்களின் பிரதான நோக்கமாய் இருக்கும்.
தந்தையைப் பற்றி நாம் உணரும் போது தந்தை நம்முடன் இருக்க மாட்டார், நாம் தந்தையாகும் போது தான் நம் தந்தையைப் பற்றி முழுமையாக உணர்வோம். எங்கோ படித்த ஒரு விசயத்தை உங்களோடு பகிர்ந்துக் கொள்கிறேன், 10 வயது வரை என் தந்தையை விட பலசாலி யாரும் இல்லை, என் தந்தைக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று நினைக்கிறோம் (அதனால் தான் ரயில் எப்படி ஓடுகிறது, விமானம் எப்படி பறக்கிறது என்பது போன்ற கேள்விகள் கேட்கிறோம்) 15 வயசுக்கு பிறகு தந்தை இந்த காலத்துக்கு பொறுந்தாத ஆள் என்று நினைக்கிறோம், 20 வயதுக்கு மேல் என் தந்தைக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று நினைக்கிறோம், 30 வயதுக்கு மேல் தந்தையிடம் ஆலோசனைக் கேட்டால் நல்லது என்று நினைக்கிறோம், 40 வயதுக்கு மேல் இந்த பிரச்கனைக்கு தந்தை இருந்திருந்தால் நல்ல தீர்வு சொல்லியிருப்பார் என்று நினைக்கிறோம் இது ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் நடக்கும் விசயம்.
ஆக தந்தையை நாம் புரிந்துக் கொள்ள வயதும் அனுபவமும் தேவைப் படுகிறது. இன்று நாம் படித்து நல்ல வேவையிலோ, நல்ல தொழிலோ இருப்பதற்கு தந்தை என்ற அந்த ஏணியை பயன் படுத்தித் தான் வந்திருப்போம் (ஏணியை உதைப்பவர் எத்தனையோ பேர்) அதற்கு தான் முன்னோர்கள் சொன்னார்கள் ‘‘தந்தை சொல்மிக்க மந்திரமில்லை’ என்று. தந்தைக்கு நிகர் தந்தையே..

உயிரும் ஆன்மாவும் :

உயிரும் ஆன்மாவும் :

உடம்பு, உயிர் (மனம்+பிராணன்), ஆன்மா என்று பலவற்றின் தொகுதியால் ஆனவன் மனிதன். இந்த மனிதனுக்கும் இறைவனுக்கும் என்ன தொடர்பு என்பதை இந்த அத்தியாயம் ஆராய்கிறது.

இந்த ஆன்மா என்று நாம் யாரைத் தியானிக்கிறோம்? இருவரில் யார் ஆன்மா? யாரால் பார்க்கிறோமோ, கேட்கிறோமோ, மணங்களை முகர்கிறோமோ, பேசுகிறோமோ, இனிப்பு-கசப்பு என்று பகுத்தறிகிறோமோ அவரே ஆன்மா.

உலகின் இயக்கங்கள் கதிரவனால் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் கதிரவன் எதிலும் நேரடியாக ஈடுபடுவது இல்லை. அவனது முன்னிலையில் அனைத்தும் நடைபெறுகின்றன. அது போல், ஆன்மா ஒரு சாட்சியாக இருக்க, உயிர் உலகின் இன்பதுன்பங்களை அனுபவிக்கிறது.

முண்டக உபநிஷதம் ஓர் உவமையின் மூலம் இந்தக் கருத்தை விளக்குகிறது. ‘ஓர் மரத்தில் இரண்டு பறவைகள் வாழ்ந்து வந்தன. ஒன்று அந்த மரத்திலுள்ள இனிப்பும், புளிப்பும் கசப்புமான பல்வேறு பழங்களைத் தின்பதும் அதன் காரணமாக இன்பதுன்பங்களை மாறிமாறி அனுபவிப்பதுமாக இருக்கிறது. மற்றொரு பறவை எதையும் தின்னாமல் அமைதியாக அனைத்தையும் பார்த்த வண்ணம் இருக்கிறது. இங்கே, அனுபவிக்கின்ற பறவை ஜீவனையும் மற்ற பறவை ஆன்மாவையும் குறித்து நிற்கிறது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தமது கையில் அடிபட்டபோது கூறினார்; இதனுள் {நம் உடம்பினுள்} இருவர் இருக்கின்றனர். ஒன்று அன்னை ......இன்னொருவர் பக்தனாக ஆகியுள்ளான். பக்தனுக்குதான் கை உடைந்தது . கை உடைவது போன்ற சுகதுக்கங்கள் உயிருக்கே என்பது இங்கே உணர்த்தப்படுகிறது.

பார்ப்பது, கேட்பது போன்ற அனுபவங்கள் உயிருக்கு. ஆனால், பார்ப்பது கேட்பது போன்ற அனுபவங்களுக்கு ஆதாரமாக இருப்பது ஆன்மா. அனைத்திற்கும் சாட்சியாக விளங்குகின்ற அதையே நாம் தியானிக்க வேண்டுமென்று இந்த மந்திரம் தெரிவிக்கிறது.

ஆன்மாவே ஆதாரம்:

அந்த ஆன்மாவே புத்தியாகவும், மனமாகவும் ஆகியிருக்கிறது. உணர்வு (PERCEPTION), ஆளும் தன்மை, உலக அறிவு, பகுத்தறிவு, அறிவுக் கூர்மை, உள்ளுணர்வு (INSIGHT), மனோதிடம், சிந்தனை ஆற்றல், மனத் தெளிவு, மனக்கலக்கம், நினைவு, நிச்சய புத்தி, தீர்மானம், பிராண சக்தி, ஆசை, இன்ப நாட்டம் என்பவை ஆன்மாவின் பல பெயர்கள் ஆகும்.

பேருணர்வுப் பொருளான ஆன்மா அனைத்தையும் கடந்ததாக இருந்தாலும் அனைத்துமாக விளங்குவதும் அதுவே. ஏனென்றால் அதுதான் மனிதனின் அழியாத உணர்வுப் பொருள். உடம்பின் இயக்கங்களாக, மனதின் இயக்கங்களாக அந்த ஆன்மாவே திகழ்கிறது.